მას სხვადასხვა აღქმა შეიძლება ჰქონდეს, კერძოდ რამდენი ადამიანიც არსებობს ალბათ იმდენი, ასევე მეც მაქვს განსაკუთრებული შეხედულება მუსიკაზე. მუსიკა ჩემთვის არის სისხლი. რატომ? იმიტომ, რომ როდესაც ვუსმენ საყვარელ სიმღერებს და ჩემ საყვარელ მომენტებს ვუკვირდები, ჩემი ყველა ძარღვის კედელს ვგრძნობ შიგნიდან… ვგრძნობ როგორ მოძრაობს მასში სისხლი და ეს მანიჭებს უდიდეს ოპტიმიზმს, სურვილს ვიბრძოლო და მუდამ მივიწევდე წინ. ვფიქრობ, ჩემ მიერ მიღებული ყველა ის გადაწყვეტილება, რომელსაც არ ვნანობ, მუსიკის დამსახურებაა, რადგან ის მმატებს ძალას, თავდაჯერებულობას და მავსებს მუზებით.

ვუსმენ ბევრ რამეს, მათ შორის კლასიკურ და ალტერნატიულ როკს და მიუხედავად იმისა, რომ ამის აღიარება ხშირად ‘უტყდებათ’, ვიტყვი, რომ პოპსაც ვუსმენ და სამარცხვინოს ამაში ვერაფერს ვხედავ. ჯაზი, რეგი, სოული – მიმდინარეობები, რომლებიც მამშვიდებენ ყველაზე ძლიერ მოქმედ ნარკოტიკზე მეტად.

მაგრამ ჩემი მიმდინარეობა მაინც რეპია. მე ამ მუსიკაში ისეთ რამეს ვხედავ, რასაც ვერაფერში დავინახავ.

რა თქმა უნდა, ნაბიჭვრებსაც რა დალევს. ერთი მეორეს ასწრებენ, ვინ პირველი დაამტვრევს რამეს ძლივს მოწესრიგებულ ქალაქში. შედეგად ზოგიერთი ფარანი არ ანთია. და ძალიან სამწუხარო მუსიკალური ტონი ჩნდება უცებ გონებაში, რაღაც მცირე უიმედობის მარცვალი. ერთი შეხედვით უმნიშვნელო იმდენად, რომ შემდეგი ფარნის დანახვისთანავე გავიწყდება. თუმცა როდესაც ყველა ფარანს გასცდები, გათენდება დღე, გახსენდება ის ჩამტვრეული, ბნელი ფარანი, ქალაქის ილუმინაციის არშემდგარი ნაწალი. ქუჩის სინათლის რიგითი ჯარისკაცი.

არ მთავრდება ომი საზოგადოებასა და ბუნებას შორის. ხშირად გსმენიათ მამაკაცებზე, რომლებიც ცხოვრებაში ვიღაცის მხრიდან იჩაგრებიან, ბოღმა უგროვდებათ გულში და შემდეგ ცოლის და შვილის ცემით იყრიან ჯავრებს? იგივე სიტუაციაა… ძალა ერჩით, ვიღაც უნდა ცემონ, მოკლან, ავნონ და პირველი რასაც ხედავენ ან მაღაზიის ვიტრინაა, ან სარეკლამო აბრა ავტობუსის გაჩერებაზე, ან იმავე გაჩერებაზე პლასტმასის სკამი, სანაგვე ურნა, ან რატომ მაინცდამაინც ინფრასტრუქტურა? ხე, ბუჩქი, ყვავილი, კატა, ძაღლი…

ყველას ვნებენ, ყველაფერს ამტვრევენ, ამსხვრევენ, წვავენ. დიდ გულზე გრძნობენ თავს, ძალას იმჩნევენ ამ ნივთებისა თუ სიცოცხლეების წინაშე. ამავე დროს, თავს დავდებ მოსაჭრელად, რომ თუნდაც მე ვერ გამიმკლავდებიან ერთი ერთზე… არა ჩემზე დამოკიდებული მიზეზების გამო. უბრალოდ მათი ბუნებაა ასეთი. ამ ტიპის ხალხი ომში საქართველოს რომ წარმოადგენდეს, დიდი ხნის წინ მოგვიღებდნენ ბოლოს, ან სულაც ომი რაღა შუაშია და საერთოდ რა საჭიროა…

გაიგეთ.

ხელისუფლება არ არის ხალხის იმიტომ, რომ ხალხი ვერასოდეს შეთანხმდება.

ხელისუფლება არის ბიზნესი. ესაა დემოკრატიის ერთადერთი არსი. მოქმედება ხალხის ინტერესებში იმიტომ, რომ ხელისუფლება არის მომსახურება, რომლის მომხმარებელი არის ხალხი, რაც უფრო მეტი იქნება კმაყოფილი მომსახურებით, მით მეტი ფული შემოდის ხელისუფებაში, მით უფრო ნაკლები საფრთხე ემუქრება მას. ის, რომ ხელისუფლება ცდილობს ხალხის მართვას არის ამ ბიზნესის ნაწილი. არსებობს ხალხი, რომელიც კმაყოფილია მომსახურებით, არსებობენ ისეთებიც ვინც უკმაყოფილოა და დიდი გავლენა აქვს. ვისაც დიდი გავლენა აქვს და დამოუკიდებელია, იმაზე გავლენის მოხდენას ცდილობს ხელისუფლება ყველა შესაძლო ხერხით, რათა მისი ბიზნესი არ გაკოტრდეს.

არც ერთი ხელისუფლება არ აპირებს თავიდან ბოლომდე თქვენი ინტერესების დაცვას. რატომ? ჰკიდიათ თქვენი ინტერესები, უფლებები და მთელი ეს გაცვეთილი ნაგავი. მათ უნდათ მათი ხელიდან მიირთმევდეთ ყველაზე მყრალს მძღნერსაც კი და დანარჩენი მათ არ ანაღვლებთ და, ძალიან გთხოვთ, ნუ აკრიტიკებთ ამისთვის. თქვენი ძალით პატიოსანი ბუნებაც ასე მოიქცეოდა ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე და მე მაინც ნუ მატყუებთ რა, გეხვეწებით. ყველას სახეზე გაწერიათ რაც ხართ.

ბიძინა მოვა და ავშენდებით. რატომ?

1. მიშაა ცუდი.
2. მიშაა ცუდი.
3. ცუდია მიშა.
4. ბიძინა კარგი ქველმოქმედია (ევფემიზმი “ბევრი ფული აქვს”-სთვის)
5. ბერაა საყვარელი.
6. ეროვნული მთავრობა გვეყოლება ალბათ.

არავინ ამბობს, ბევრი ფული აქვს, კუჭს ამომივსებს და მე ხელს არ გავანძრევო, მაგრამ დიდი ნაწილი ხო ფიქრობთ არა? ჯერ იქამდე გაგშიფრეთ სანამ ამ კაცის გარშემო რამე ატყდებოდა.

ერთი ნაბიჭვრის კომენტარი ვნახე რაღაც სურათზე. დასქრინვა არ მინდოდა, იმდენად შემრცხვა. ვიღაცამ თქვა ბიძინას ვირთხის სახე აქვსო და იმან უპასუხა, “ვირთხის სახე მირჩევნია სომხისასო”.

ეს ხალხის ის კატეგორიაა, ვინც ამბობს, სომხები დედებს გვიტყნავენო.

დედებს გიტყნავენ? ძალიან კარგი, მიხარია. ღირსები ხართ.

და კიდე რა კატეგორიაა ეს იცით? ვინც ბიძინას იმიტომ უჭერს მხარს, რომ ჰკითხო, რომ მიშა არადემოკრატი მმართველია და მისი ხელისუფლება არადემოკრატიულია. ორმაგი სტანდარტები აქვთ.

ეს ყველაფერი კაი, მარა ისე რა სირი უნდა იყო, რომ თქვა ვირთხის სიფათი მირჩევნია ადამიანისასო, აა თუ… უკაცრავად:

თქვენ თუ გრცხვენიათ, მე მძულს ბევრი რაღაც ამ ქვეყანაში, მათ შორის ზოგიერთი თქვენგანის აზრი იმიტომ, რომ საღი აზრისგან შორსაა და პატარა ბავშვის აზროვნებას ჰგავს, მე მაპატიეთ.

მძულს ის ფაქტი, რომ ამ ქვეყანაში ბევრი კლავიატურით ათამაშებს ტრაკს რაღაცაზე, არ აქვს მნიშვნელობა. ზოგი პატრიარქს იცავს “არ სიყვარულისგან”, ზოგი ინტერნეტ-მედიის დამოუკიდებლობის შენარჩუნებას ცდილობს, როდესაც გარემოს დაცვის მინისტრთან შეხვედრაზე ნამყოფ ბლოგერებს აკრიტიკებს ამისთვის.

მძულს ის, რომ უმრავლესობას განათლებულ ადამიანად მოაქვს თავი, როდესაც ჩემგან და ბევრისგან აბსოლუტურად განსხვავებული სტანდარტები და გაგება აქვს განათლების, კერძოდ, მაგალითად, წაკითხული წიგნების რაოდენობით განსაზღვრავს მას, ან რა ვიცი…

მძულს ასევე ის, რომ გამონაკლისის გარეშე ყველა საკუთარ თავზე ფიქრობთ, საკუთარი ტყავის გადარჩენაზე, ისევე, როგორც მე, მაგრამ, როდესაც ხედავთ, რომ ვიღაც თქვენზე მეტ წარმატებას აღწევს ამაში, აგინებთ, აფურთხებთ რაც შეიძლება ხმამაღლა.

მძულს ისიც, რომ ვიღაც მოზარდი დგას და აკრიტიკებს ხელისუფლებას იმიტომ, რომ, მისი აზრით, ქვეყანაში “დაფარული დიქტატურაა”. ორი წიგნის წაკითხვა რა გახდა? სხვა ქვეყნებში გახედვა და მათ მმართველობაში გარკვევა პრობლემაა? მე იმ ხელისუფლების დედამოვტყან, რომელიც თავზე დაგისვავს ან შენ, ან მე, ან იმას, ან ამას, ან ჩვენსას და ან სხვას… ცოტა გაიზარდეთ რა და მიხვდით, რომ დემოკრატია არ არსებობს. ჯუნგლების კანონია ყველგან…

ტვინს ბურღავთ მსუბუქად რომ ვთქვათ ძალიან ზედმეტად ჭკვიანური გამოხტომებით, ვითომ ყველაზე მეტი გესმით და იცოდეთ, ეგ არაა ლიდერობა. ნამდვილი ლიდერის პირველობას მხოლოდ მაშინ ამჩნევენ, როდესაც ის უკვე პირველია და თუ ჯერ მიუღწეველი მისწრაფება უკვე შეგინიშნეს, მაშინ ლიდერად არ ჩაითვლები.

იცის თუ არა ჩემი გრძნობების შესახებ? მიუხედავად იმისა, რომ მე უკვე დიდი ხნის წინ მეცოდინებოდა მის ადგილას, თავს დავდებ, რომ აზრზე არაა. მეც არ ვეუბნები, შესაფერის მომენტს ველოდები. მაშინ აქ რატომ ვწერ? იმიტომ, რომ არ წაიკითხავს. არ დაინტერესდება არასდროს, არც ამ ბლოგით, არც მისი პოსტებით და, საერთოდაც, ალბათ არც ჩემით. რა გაეწყობა… არც ესაა ჩემთვის ტრაგედია, გასაკვირია და. ერთი წავა, მეორე მოვა, კი არა და მგონი ზოგადად ყველა თავის ადგილზე რჩება და მე დავტასაობ უსაქმურივით. „ვით“ ზედმეტი იყო მანდ… ნუ მოკლედ მიხვდით, რასაც ვგულისხმობდი. შევისვენებ, ჩავფიქრდები ცოტას…

სიტყვა „მიყვარს“ რატომ არ გამოვიყენე? მეშინია. საერთოდ ვერიდები ამ სიტყვას რაც შეიძლება მეტად, მაგარი სისულელეა, გოგოს რომ ეტყვი „მიყვარხარო“ და ორ დღეში დაიკიდებ და, ვინ იცის, ამის შემთხვევა სხვანაირად იქნება? ეხლა ალბათ, რომც წაიკითხოს ეს პოსტი, მაინც არ დაინტერესდება ჩემით… რას ქვია ორ დღეში, ვინ ვგონივარ მე ამასო. ასეა… როცა გოგოზე გიჟდები და არ იცი, რატომ. თან იმდენად არ გინდა, გული ატკინო, რომ სიყვარულსაც არ უხსნი, რადგან არ ხარ დარწმუნებული ამ სიყვარულის არსებობაში და ზოგადად არც არავისთან არასდროს ყოფილხარ ამაში დარწმუნებული, მაგრამ მაინც, „ვერ აკადრებ“, რადგან უკვე იმდენს აწყენინე ასე… თვითონაც არ გინდოდა, მაგრამ გამოვიდა, რომ აწყენინე. სიყვარულს უხსნიდი, იმავეთი გპასუხობდა, ცოტა ხანში ფეხებზე დაიკიდე, დაშორდი. კი ეწყინა, მაგრამ რას ვიზამთ. ეს უსამართლობაა. ყველაზე ნაკლებად მინდა ეს ჩემგან მოდიოდეს.

ყველაზე საშინელი კი იცით რა არის? წინასწარ ვგრძნობ, რომ არაფერი გამომივა. არ დაინტერესდება ჩემით, მაგრამ თვითონ ეს კი არაა საშინელება. საშინელება ისაა, რას მივიჩნევ ამის მიზეზად. იმას, რომ ჩემი ყველა უსამართლო ქცევა გოგოების მიმართ ახლა ასე საყვარლად, ბუმერანგივით მიბრუნდება მე თვითონვე, ჩემს გულში ყველაზე დიდი გრძნობის, ყველაზე დიდი სიყვარულის გაჩენის დროს მაინცდამაინც და ეს აგნოსტიკოსი კაცი უცბად ცრუმორწმუნე გავხდი. ჯანდაბაშიც წასულა ყველაფერი…

გოგონას ჰაეროვანი, თლილი, ნატიფი თითები, რომლებიც ნაზად, დუნედ იქცევენ სიგარეტის ღერს ერთმანეთს შორის. შემდეგ გოგონამ ამ თითებით სქელ ბაგეებში მოითავსა სიგარეტის ბოლო, გამხდარი ლოყები ორივე მხარეს სულ ოდნავ, ჩაუღრმავდნენ ნაპასის დარტყმისას… ტუჩები ცოტათი აუშვა და სიგარეტის ღერის გასწვრივ ბოლის სქელი გრძივი ნაკადი წამოვიდა და ნელა აემართა ზემოთ. შემდეგ კი სქელი ტუჩებით, პირის ოდნავი შეღებით თავი უკან გადახარა და მაღლა გააბოლა. მისი ნიავში აფრიალებული თმა და სიგარეტის ბოლი, ირეოდნენ ერთმანეთში… მმ…

მომწონს, რა ვქნა. ესთეტიურია ჩემთვის ეს მავნე ჩვევა, ვაღიარებ. თუმცა არანაირად არ მინდა, ვინმემ ვინც არ ეწევა, დაიწყოს. არ მიქაროთ. მე თვითონაც არ ვეწევი. ეს უბრალოდ შესახედავად რაც მსიამოვნებს, იმაზე ვსაუბრობ, არა უმეტეს ამაზე. მერე კიდევ არსებობს ერთი რამ, რაც ჩემთვის გოგონაში ერთ-ერთი უმთავრესი თვისებაა (ფიზიკურ სილამაზეზე მაღლაც კი ვაყენებ), ზოგიერთი გოგოს შემთხვევაში, მოწევა, როგორც სანახაობა, საკმაოდ სექსუალური და მიმზიდველია. ამაში კი ბევრი დამეთანხმება და გაიზიარებს ჩემს აზრს.

სიმართლე გითხრათ, ამ პოსტით რაღაცნაირად ამოვისუნთქე. საჯაროდ ამაზე ლაპარაკი არ მიცდია ჯერ (ძალიან ცოტა რამ არსებობს, რაზეც საჯაროდ ლაპარაკი არ მიცდია). იმედია გამიგებთ.

მუდამ თქვენი,

შეშლილი, შეშლილი, შეშლილი ბლოგერი.

————–

არსებობს ტვინი. როცა შეხედავ დაავადებული ბავშვის სურათს, დაბლა მინაწერს, რომ თურმე Facebook-ის ადმინისტრაცია იხდის ფულს მათ მკურნალობაში, კერძოდ ყოველი გაზიარებისთვის რაღაც ფიქსირებულ თანხას, ნორმალური ადამიანი უნდა დაფიქრდეს, შეუძლია თუ არა რიგით მომხმარებელს, ამ შემთხვევაში, გამზიარებელი გვერდის ადმინს სოც. ქსელის ადმინისტრაციასთან მსგავსი შეთანხმებების ქონა.

ნუ ეგ კაი.

ძირითადად, რაც მე მინახავს, ისეთი დაავადებით იდება ბავშვების სურათები, რომელიც უკურნებელი თუ არაა, ძლიერ ზიანს აყენებს ჯანმრთელობას, ისეთსაც კი, რომ ბავშვები სრულფასოვნად ცხოვრებას განკურნების შემთხვევაშიც, ვერ განაგრძნობენ და ფაქტია, რომ ვინც არ უნდა დააფინანსოს მათი მკურნალობა, ეს მკურნალობა ან ვერ მოხერხდება, ან წარუმატებელი იქნება.

ნუ ეგეც კაი.

მაგრამ როდესაც ხედავ ამ დასახიჩრებული ბავშვის სურათზე დაბლა იმ გვერდის URL-ს, რომელმაც დადო ეს ფოტო, აი მიწერილია ესე დიდად ლამაზად, გამოსაჩენად, “შედოუ ეფექტებით” და რამე, არ გიჩნდებათ კითხვა რა ჯანდაბა უნდა გვერდის ინტერნეტ-მისამართს დაავადებული ბავშვის ფოტოზე? აი საერთოდ არანაირად არ შეგაწუხათ ამან?

მე რა კითხვა მაწუხებს იცით? აი სჭირდება კი ტვინი იმას, რომ მიხვდე რომ ეს არის უბრალოდ გვერდის რ ე კ ლ ა მ ა. და ის, რომ თქვენ გითხრეს, გააზიარეთ და გადაუხდიან ამ ბავშვს ოპერაციის ფულსო, ნიშნავს, რომ მაგრად გაბოლებენ, არაა აშკარა?

ჰეი, ახალგაზრდებო, ბიზნესმენებო, გაინტერესებთ რომელია ყველაზე გაყიდვადი პროდუქტი მსოფლიოში? რა თქმა უნდა, გაინტერესებთ. მოდი, ერთად დავფიქრდეთ და გავარკვიოთ.

რომელ იურიდიულ სუბიექტს აქვს ყველაზე დიდი და მომგებიანი ბიზნესი მსოფლიოს უმრავლეს ქვეყნებში? სწორია, ხელისუფლებას. ვის უხდის ხელისუფლება ყველაზე მეტ ფულს? მედია საშუალებებს. რატომ? იმიტომ, რომ ეს ერთადერთი წყაროა, საიდანაც მოდის ჩვენს დახშულ ტვინებში ყველაზე დიდი ინფორმაცია. რისთვის უხდის ფულს ქვეყანათა უმრავლესობის ხელისუფლება მედია საშუალებებს? კარგი კითხვაა, ვუახლოვდებით საკითხს. იმისთვის, რომ სწორად მოვიდეს ჩვენამდე ინფორმაცია… სისწორეში რა იგულისხმება? ამ კითხვას მოსახლეობის დიდი ნაწილი არ დასვამდა. ტვინი ვერ გაუქაჩავდა. სისწორეს ადგენს ხელისუფლება, ბატონებო. რაც ხელისუფლებას უნდა, რომ სწორად ჩანდეს, ისაა მისთვის სწორი და ამ ე.წ. „სისწორეში“ იხდის ფულს.

მაშასადამე მთავარი კითხვა: რა არის ყველაზე გაყიდვადი პროდუქი მთელ მსოფლიოში?

ნაცარი…

რომელსაც თვალებში გვაყრიან. ჰო, კარგი, აჯანყებებს ნუ დაიწყებთ, ვინ თქვა, რომ ეს ახალი ამბავია? ან ვინ თქვა, რომ ეს არასწორია და ასე არ უნდა იყოს? ვითომ რატომ უნდა ხედავდეთ ყველაფერს და რატომ უნდა იყოთ ყველა საქმის კურსში? ყოველგვარი სარკაზმის გარეშე გეკითხებით. ისიც გეყოფათ, რომ იცით, როდის დადის მთავრობის ხალხი რესტორანში, მერე ოპოზიციურ ტელევიზიებში „არგუმენტად“ რომ იყენებთ…

ტფუი…

დიახ, ნაცარი! ყველაზე გაყიდვადი პროდუქტი, რომელსაც ჩვენ თვითონ ვყიდულობთ, ჩვენივე კეთილდღეობისთვის, ჩვენვე ვიყრით თვალებში და ა.შ. ეს ის შემთხვევაა, როცა გამყიდველიც და მყიდველიც ბედნიერია. ვისაც არ მოსწონს ნაცარი და აპროტესტებს მას, ან ხელისუფლებაში მოსვლა უნდა, ან უბრალოდ ტვინი არ აქვს. შენ ასე არ ფიქრობ?…

შენ მიგაჩნია, რომ შენ ღირსი ხარ ყველაფერი იცოდე, შეგეძლოს, შენი ხელით შეცვალო ხელისუფლება, როცა მოგინდება, შეცვალო ქვეყნის ბედი, სხვა კურსზე დააყენო?… შენ გგონია, მარტო შენნაირი, პატრიოტი, ალალ-მართალი, თვით პატიოსნების განსახიერება მოითხოვს ამ უფლებას? არ გიფიქრია, რომ შენთან ერთად, ვიღაც უკანასკნელ ნაბიჭვარს, ვირთხას ექნება მაგის საშუალება, რომელიც თავისი ხელით, თვითონ აიღებს და გაყიდის, გააუბედურებს, მიწასთან გაასწორებს, დაშლის, დაანაწევრებს ქვეყანას ისე, რომ მერე ვეღარც ააწყობ? ან შენ, რომ შეცვალო ხელისუფლება და კურსი, პასუხს აგებ შედეგებზე? ნამდვილად იცი, რომ სწორად აკეთებ ყველაფერს და ქვეყანა აყვავდება? წადი დაიძინე რა… მეც ეგ მინდა, განა სხვა რამ? მაგრამ როცა არ გაქვს მაგის თავი, ნება იბოძე, მიეცი საშუალება იმას, ვინც წავიდა ამაზე და ფიქრობს, რომ აქვს ამის შესაძლებლობა. ან მხარს რომ უჭერ პოლიტიკურ პარტიას, რა გარანტია გაქვს, რომ ზუსტად ისე იქნება ყველაფერი, როგორც შენ გინდა, ხმას თუ მისცემ?

მოკლედ, შეიყარე ნაცარი თვალებში კარგად, იცხოვრე რაც შეიძლება ბედნიერად, რაც შეიძლება კარგზე იფიქრე ხოლმე ყოველთვის და პოლიტიკაში ნუ ერევი. ადამიანს ხელისუფლებაში უშუალოდ თუ არ გინდა მოსვლა, ან პოლიტიკოსობა, ეს შენი საქმე ნამდვილად არაა, დამერწმუნე. თვალებში ნაცრის შეყრაზე უარეს რამეებს აკეთებენ მანდ, შენ რომ არ იცი და არც არასდროს გეცოდინება. და მუდამ იქნება ასე.

საშინელებაა, როდესაც გზაზე გადააფურთხებ და პატრულის თანამშრომელი ჩაგივლის ისე, რომ შენი გადაფურთხებული პირდაპირ მის სამხრეზე დაეცემა. (მინახავს)

საშინელებაა, როდესაც დინჯი და გამხდარი ხარ და ყველას გარშემო ნარკომანი ჰგონიხარ. მაგრამ სასაცილო მაინცაა!

საშინელებაა, როდესაც ქართული შოუბიზნესის შესახებ გეკითხებიან და თემას ცვლი.

საშინელებაა, როდესაც საზოგადოებრივ ტრანსპორტში, ჩაფიქრებული დიდი მონდომებით იკვნეტ ფრჩხილებს და მერე აღმოაჩენ, რომ ვიღაც გიყურებდა. (გამომიცდია)

საშინელებაა, როდესაც ვხსნი რომელიმე შიშველი ქალი ფოტოს და ვიღაც ტიპს უწერია კომენტარი: „ძუძუზე ზილიონკა რო წაუსვა მოურჩება “. საშინელება კი არა სირობაა, მსუბუქად რომ ვთქვათ.

საშინელებაა, როდესაც დახლთან მივიდა ერთი, მოიპარა მეორემ, მიიღო მესამემ, გადაახურდავა მეოთხემ, ფული დახარჯა მეხუთემ, შენ კიდე „ფაქტზე დაგიჭირეს“ იმიტომ, რომ იქვე გაჩერებაზე ავტობუსს ელოდებოდი. (რაღაც მსგავსი გამომიცდია)

საშინელებაა, როდესაც ცოლს სექსს ვერ აკადრებ. შენ ხარ მაგ დროს საშინელება.

საშინელებაა, როდესაც დიდ ხანს ზიხარ და ფიქრობ, რა დაწერო სტატუსად, აი მოკლედ, ტრაკს იხევ, რაღაცა გინდა, რომ აი ისეთი დაწერო რო ფურორი მოახდინო, პირველივე წუთზე ოცი ლაიქი ჰქონდეს და წერ:

„Never fall for a man, who doesn’t seem to catch you”

საშინელებაა, როდესაც ზრდასრულ ადამიანს Facebook-ით უნდა ზასაობა.

აი უბრალოდ საშინელებაა!!!

…გაგრძელება იქნება

ნარკოტიკი გასაცოდავებს შენ, აუბედურებს შენს ოჯახს, აზიზღებს შენს თავს გარშემო მყოფებს, აავადებს შენს შვილებს, აბოზებს შენს ცოლს… და აი მერე უკვე კლავს, კი.

მემგონი საკმარისია ამ თემისთვის. დანარჩენი ისედაც იცით… თუმცა ბლიად, მაინც იჩხირავთ და დედას უტყნავთ თქვენსა და თქვენი ახლობლების ცხოვრებას რატომღაც, გაუგებარი მიზეზების გამო…

ან შეეშვით, ან სწრაფად მოკვდით…